Gebeurt het jou ook dat je soms onaangenaam geraakt wordt door een collega die (te) boos is of haar frustratie op jou afreageert? En dat die boosheid je meer raakt dan je lief is, maar je daar eigenlijk niet echt op durft terug te komen?

Vorige week verzorgde ik dag 2 van een training voor een groep jonge professionals. Eén van hen, écht een leuke meid, overkwam de hierboven beschreven situatie. Met haar rotgevoel liep zij al een half jaar rond.

Een half jaar!

Ach… ik had met haar te doen. De tranen kwamen al snel en ze wilde dolgraag met de trainingsacteur haar situatie eens aanpakken. Zo gezegd, zo gedaan.

Zelf herinner ik het me óók; onderlinge irritaties en ongenoegens bespreekbaar maken vond ik een van de meest lastige en spannende gesprekken. Mijn instinct riep in stilte continu:

Stel je niet zo aan!
Gewoon doorgaan…
Niks aan de hand!

Maar poeh, ik merkte dat ik die ander dan begon te vermijden, bangig werd en er gewoon echt last van had.

Het leuke van mijn vak als trainer is dat ik er zelf ook flink wat van opsteek ;-). Drie simpele theorieën gaven mij destijds veel inzicht in de benarde situatie waarin ik mezelf gevangen hield. Gecombineerd met een paar keer oefenen durf ik nu WEL het gesprek aan te gaan personen met wie er in het contact ‘iets’ speelt. Hoewel ik mezelf iedere keer er nog toe moet aansporen… maar daarover zo meer.

Deze drie theorieën deel ik graag met jou. Want wie weet zit jij nu ook wel ‘gevangen’ in een vervelende samenwerkingskwestie met iemand? En wie weet helpen ze jou ook om wel het gesprek aan te gaan en jezelf zo te bevrijden van een vervelende spanning? In de video hieronder leg ik kort de eerste theorie uit, van Thomas & Kilmann:

Nog even zie je hier de 5 inzichten die Thomas & Kilmann mij dus gaven en nog steeds geven op een rij:

  1. Ik kan een passende stijl kiezen voor mijn gedrag en m’n toon van reageren. Eén die past bij mij en bij de situatie. Soms is dat doordrukken. Vaak is dat de win-win-stijl.
  2. Blijven vermijden levert in deze situatie niemand iets op.
  3. Er zijn twee dingen waar ik rekening mee moet houden: mijn belangen over het voetlicht brengen en de belangen van de ander onderzoeken.
  4. Die win-win-stijl aangaan is niet mijn primaire stijl; het is niet wat mijn reptielenbrein van nature wil. Hierin moet ik mezelf trainen, stretchen en uit m’n comfortzone duwen. En precies deze situatie leent zich daar prachtig voor!
  5. En grrrrr, ‘uit’ het vermijden stappen voelt bijzonder kwetsbaar… Maar héé, ik zal ’t echt wel overleven! Sterker nog, ik leer ervan en het verbetert het contact.

Spookt er nu door jouw hoofd ook misschien een collega of situatie waar je eigenlijk best wel iets mee wilt? Stel jezelf eens de volgende vragen:

  • Welke stijl van Thomas & Kilmann neig jij primair naar?
  • Wat levert die jou op?
  • Wat kost die jou?
  • Wat zijn jouw belangen?
  • Welke belangen heeft de ander?
  • Welke stijl zou je in jouw situatie graag willen toepassen?

Misschien spoort dit blog je al genoeg aan om jouw gesprek eens te openen? Of wie weet wacht je toch nog graag even? Alles goed! In de volgende twee blogs krijg je in ieder geval nog de 2e en 3e theorie, over Transactionele Analyse en een simpele ezelsbrug voor het geven van feedback.

Op een goeie samenwerking!